• Wpisów:247
  • Średnio co: 1 dzień
  • Ostatni wpis:2 dni temu
  • Licznik odwiedzin:20 403 / 449 dni
Jesteś niezalogowany. Niektóre wpisy dostępne są tylko dla znajomych.
 
"Trzeba ciut umrzeć, aby zacząć żyć na nowo" ~ "Deadpool"
 

 
"Książki są lustrem: widzisz w nich tylko to co, już masz w sobie" ~ Carlos Ruiz Zafón
 

 
"Bardziej nigdzie być nie mogę,
czy mi znaleźć "gdzieś" pomożesz? " ~ The Avett Brothers
 

 
"Przez całe życie ludzie będę próbowali osłabić twoją wiarę w siebie. Kiedy tak się zdarzy, przypomnij sobie, że dopną swego tylko wtedy, gdy im na to pozwolisz. Krocząc przez życie, zawsze trzymaj wysoko uniesioną głowę i nie zatrzymuj się. Nigdy nie pozwól nikomu odebrać sobie wiary w siebie, bo to naprawdę jest wszystkim, co posiadasz." ~ Sherry Argov
 

 
Codzienne problemy i upadki, pokazują nam jak mało wiemy o życiu. I kiedy tak naprawdę myślimy, że gorzej być już nie może, dostajemy od losu coś, co kompletnie nas zaskakuje. Ale właśnie takie jest życie, uczy nas, że każdego dnia tak naprawdę musimy walczyć i podejmować decyzje. Bo kiedy będziemy już umierać zrozumiemy, że były to najlepsze lekcje, jakie mogliśmy dostać, a swoją wiedzę przekażemy innym.
 

 
"Layken skończyła właśnie osiemnaście lat. Kilka miesięcy wcześniej niespodziewanie straciła ojca. Wraz z kochającą matką i młodszym bratem postanawiają zostawić za sobą przeszłość w Teksasie, by móc rozpocząć nowe życie w Michigan.
Sprzedają dom, pakują rodzinne pamiątki i wyruszają na północ. Każde z nich z innymi obawami i planami na przyszłość. Zarówno Layken, jak i Kel nie chcą porzucać szkoły, przyjaciół, ulubionych miejsc. Nie wiedzą, co ich czeka tysiące kilometrów od domu. Prawdziwego domu.
Julia, choć się martwi, stara się dodać otuchy swoim dzieciom i wesprzeć ich w najtrudniejszych chwilach. Po przyjeździe na miejsce okazuje się, że już pierwszy kontakt z sąsiedztwem z naprzeciwka zwiastuje poważne zmiany w rodzinnych relacjach."

Moja ocena 8/10

"Nic nie trwa wiecznie. Jedyna rzecz, w której wszyscy jesteśmy do siebie podobni, to to, co
nieuniknione. Wszyscy kiedyś umrzemy"
"Żałowanie do niczego nie prowadzi. To
patrzenie w przeszłość, której nie można zmienić."



Jak zawsze moja kochana Collen mnie nie zawiodła. Sięgnęłam po tę książkę z tego względu, że ta okładka mnie urzekła! Polski tytuł brzmi "Pułapka uczuć"
Na początku byłam trochę zawiedziona tym, że losy Willa i Layken się tak szybko potoczyły, chociaż mój szósty zmysł krzyczał "To jeszcze nie koniec. coś się na pewno wydarzy" Nie myliłam się, autorka jak zawsze wprowadziła nas do książki, gdzie emocje są tak doskonale opisywane, że mamy wrażenie że pochodzą od nas. Ma tak lekkie pióro, że wydaje mi się, że pisanie przychodzi jej z nadzwyczajną lekkością. Kocha to i widać to poprzez książki, które pisze.
Cóż więcej można powiedzieć o tej książce? Pełna życiowych rad, codziennych sytuacji, z którymi większość ma do czynienia na co dzień. Zabawna, ale i również pełna wzruszenia. Właśnie czegoś takiego potrzebowałam po maturach, czegoś lekkiego i właśnie ta książka okazała się strzałem w dziesiątkę. Pięć godzin w jeden wieczór i już mogę zaczynać kolejną część.
Naprawdę gorąco polecam, nie zawiedziecie się na Collen, pokochacie jej twórczość tak jak ja to zrobiłam.
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (1) ›
 

 
"Kogo obchodzi jutro?
Czymże jest jutro
Jak nie kolejnym dniem?" ~ Swept Away, The Avett Brothers.
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (1) ›
 

 
"Dwudziestotrzyletnia Catherine zajmuje się głównie przesiadywaniem na Facebooku i flirtowaniem z chłopakami, dlatego też zmuszona przez swoją matkę dość niechętnie przyjmuje pracę w miejscowym domu spokojnej starości. Wkrótce odkrywa jednak, że jej nowe miejsce pracy skrywa wiele tajemnic. Jedna z pensjonariuszek, osiemdziesięciodwuletnia Rose, jest przekonana, że w pokoju numer 7 dzieje się coś niepokojącego, a jej własne życie znajduje się w niebezpieczeństwie. Tylko że Rose cierpi na demencję, więc co ona tam może wiedzieć i kto by jej w ogóle uwierzył. Gdy Catherine zaczyna sprawdzać teorie Rose, na jaw wychodzą przerażające fakty. Czy Catherine zdoła się dowiedzieć, co tak naprawdę dzieje się w murach domu opieki?"

Moja ocena 4/10



No cóż, starałam się dotrzeć do końca jednak nie byłam w stanie. Utknęłam na 100 którejś stronie i dalej nie byłam w stanie iść. Temat książki kompletnie mnie nie wciągnął, a miałam ochotę na coś więcej, po opisie jaki przeczytałam. Styl autorki, nie mogłam się przyzwyczaić, a na dodatek główna bohaterka, strasznie irytująca bez większych aspiracji. Dialogi wyprane z emocji. Nie tego oczekuję od książki. To moja ocena, resztę zostawiam wam. Może akurat Wam się będzie podobać ? Dajcie koniecznie znać
 

 
"Kiedy czujesz, że myśli Cię rozsadzają od środka, wytańcz to! Daj się ponieść muzyce, choć na chwilę, zapomnij o tym co Cię gryzie. Tańcz tak, jakby to miałby być Twój ostatni taniec w życiu"
 

 
"When you are smart, and you care, you have a unhappy life, because everywhere you see a problems. You can see what is wrong in your life, and life other people" ~ E.W
 

 
"Życie jest pełne niespodzianek, nigdy nie wiesz co Cię czeka. Ale właśnie chyba to jest w tym wszystkim najpiękniejsze. Fakt, że nawet nie wiesz kiedy, a los podaruje Ci coś, czego nigdy się nie spodziewałeś"
 

 
"Ciemno tak tu ciemno,
Wyciągnę dłoń, proszę chodź ze mną.
Proszę daj rękę, czas ucieka,
Odwracam się za siebie zbyt długi zwleka.
Jestem sama nikt na mnie nie czeka,
Wśród strasznych nocnych cieni, jeśli się poddam nigdy się to nie zmieni.
Robię krok naprzód, nie dam się życia zawiei, bo nadal mam swój mały promyk nadziei.
Wychodzę z ciemności, chwytam dłoń jego, szepcze mi do ucha moja "królewno"
Mój ukochany po drugiej stronie czeka, muszę się pośpieszyć, czas ucieka.
Droga nie jest zbyt łatwa, lecz chwytam się światła "
 

 
"Przyjaźń, krótkie słowo a tak wiele znaczy.
Gdy pójdziesz zła drogą, kto Ci wybaczy?
Możesz mieć milion znajomości, ale tylko jednej osobie oddasz serce w całości"
 

 
"Myśl, że twoja własna egzystencja, twoje zdrowie i zdolności otrzymałeś w prezencie, przywiedzie cię do tego, że i ty kiedyś bez odpłaty coś dla innych uczynisz ~ Phil Bosmans.
 

 
"Mozolnie sunę przez życie, z dnia na dzień akceptując to co mnie spotyka po drodze"
 

 
 

 
"Gdybyśmy byli bliznami, nasze wspomnienia łączyłyby nas jak nici. Nie można ich przeciąć. Jeśli to zrobisz, rozerwiesz je na pół.
- Ale moje wspomnienia tak bardzo bolą - powiedziała. - O tak wielu sprawach chciałabym zapomnieć.
- Jak to sobie wyobrażasz? Wszystko, co przytrafiło ci się w życiu, dzieje się także teraz. Co raz się zaczęło, nie kończy się. Tam, w twojej głowie, nigdy nie ma końca."
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (3) ›
 

 
"Czasem myślę sobie, że na każdego czai się jego osobista tragedia. Że ktoś, kto właśnie kupuje mleko w piżamie albo dłubie w nosie na światłach, może być sekundę od katastrofy. Że każde życie, nieważne jak zwyczajne, ma tę jedną chwilę, kiedy staje się wyjątkowe- chwilę, po której wydarzy się wszystko, co naprawdę ma znaczenie" ~ Robyn Schneider.
 

 
Ale chęci jak nie było tak nie ma, może dlatego, że to matematyka..
 

 
W chwili obecnej nie wiem kiedy dodam post z kolejną recenzji książki, gdyż od jutra zaczynam matury. Wydaje mi się, że będzie to już po tym całym koszmarze. Czy się stresuję? Może trochę, chciałabym już mieć to wszystko za sobą.
Powodzenia wszystkim maturzystom na tegorocznej maturze!
 

 
"Dwoma najbardziej niszczycielskimi uczuciami na świecie są porażka i samotność. Reszta blednie w ich porównaniu" ~ Alison G. Bailey
 

 
"Sloane i James uciekli przed epidemią i programem, ale nie udało im się uciec przed niebezpieczeństwem. Bo program nie chce o nich zapomnieć…
Teraz, dołączywszy do grupy buntowników, muszą uważać na to, komu mogą zaufać, i znaleźć sposób na obalenie programu i powstrzymanie epidemii. A to jest bardzo trudne, gdy w pamięci mają tyle białych plam. Pomóc im może tylko Kuracja – tajemnicza tabletka, która może przywrócić wspomnienia. Za bardzo wysoką cenę.
I istnieje tylko jedna dawka"

Moja ocena 8/10
"Ludzie są okrutnymi istotami. Jeśli nie umiemy objąć czegoś rozumem, zaczynamy w to ingerować, aż w końcu to niszczymy"



Obawiałam się jak Suzanne dalej poprowadzi tę serię. Obawiałam się, że za bardzo się rozpędziła i nie da rady wybrnąć z sytuacji. Jednak autorka znakomicie sobie poradziła. Nawet nie wiem kiedy i byłam już na samym końcu. Od zawsze kochałam książki, gdzie pokazany jest świat, który rządzi się swoimi prawami, w tym wypadku powstał program.
Głowna bohaterka - Sloane - była młodą silną kobieta, bardzo ją polubiłam, utraciła w życiu bardzo wiele, ale stała się jeszcze silniejsza. Podniosła się, pomógł jej również James - chłopak.
Druga część była jeszcze lepsza od pierwszej. Z każdym rozdziałem akcja była coraz szybsza. Nie powiem, nie raz zatrzymało mi się serce, wstrzymywałam oddech i bałam się przeczytać następną linijkę tekstu.
Książka idealnie wpasowana w moje klimaty. Gorąco polecam!
 

 
Dzisiaj taki trochę muzyczny dzień!
 

 
"Breathe.
Don't die.
Don't cry.
It' ll be fine.
It won't kill you."
 

 
Nie rezygnujmy z czegoś, tylko dlatego, że nam nie wychodzi. Próbuj do końca, nie zostawiaj tego co zacząłeś.

 

 
"Otwieramy nowy rozdział, nie rezygnując ze starego.."
 

 
Nie poddawaj się. Każdy dzień może być dla Ciebie, Twoim własnym określeniem PIEKŁA, ale idź do przodu, nie oglądaj się za siebie, bo wtedy nie zauważysz tego co masz przed sobą, czegoś co może być na wyciągnięcie ręki. Przecież to takie ważne, powstań, idź i walcz. Każdego dnia powstawaj z kolan i pokaż sobie, że nieważne co życie dla Ciebie przygotowało niżej i tak już upaść nie możesz.
 

 
"Pozbędę się upiorów które mnie prześladują" ~ Grey`s Anatomy
  • awatar Vita Caeterisque: @Czytasz, więc żyjesz podwójnie: Dodałam tę książkę na listę do przeczytania, właśnie dzięki Twojemu blogowi!
  • awatar Czytasz, więc żyjesz podwójnie: Idealnie tutaj pasuję ten cytat z ksiażki pt.:"Prawie OSTATECZNA lista najgorszych koszmarów"~~K.Sutgerland ~~ "wszystko, czego pragniesz, znajduje się po drugiej stronie strachu"~~
  • awatar Give me love ♥: świetne:D
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (3) ›
 

 
Dlaczego próbujemy choć jest trudno i mamy nikłe szanse? Dlaczego nie zrezygnujemy I nie pójdziemy do domu? Przecież było by o wiele łatwiej. Dlatego, że to życie. Życie zawsze znajdzie drogę do światła i zawsze uczepi się namiastki czegoś, dla czego warto istnieć i walczyć.
 

 
"Strach sprawia, że milczymy" ~"Grey's Anatomy"